Wall Of Sound
Wilt u reageren op dit bericht? Maak met een paar klikken een account aan of log in om door te gaan.
Chat jij ook met ons mee!
Laatste onderwerpen
» Rochebox 29 okt.
De top 100 van... Ard - Pagina 5 EmptyVandaag om 18:10 van Roche

» Het grote V500 push topic
De top 100 van... Ard - Pagina 5 EmptyVandaag om 16:17 van Timmus

» Wo 28-10 Sokra zaagt door
De top 100 van... Ard - Pagina 5 EmptyVandaag om 1:49 van sokratikos

» 31 oktober 2020: Stemfinaledag 2020!
De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty27.10.20 21:13 van forzautregivo

» Di. 27 okt. Rpoche draait.
De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty27.10.20 20:19 van Roche

» Steunfonds 44: 25 t/m 31 oktober 2020
De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty27.10.20 13:46 van arjanh

» Marsha's jukebox (26 oktober)
De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty26.10.20 22:37 van MrJohn

» Zat. 24-10: Dave is on the Road Again
De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty24.10.20 22:35 van Dave Evans

» Steunfonds 43: 18 t/m 24 oktober 2020
De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty24.10.20 20:06 van Marrk

» Vrijdagavond 23-8-2020 Weekendstart
De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty23.10.20 6:28 van Ro

» Do. 22 okt. Roche.
De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty22.10.20 17:32 van Roche

» Introquiz Oktober staat klaar
De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty22.10.20 11:25 van Mies

» Wo 21-10 Sokra zaagt door
De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty22.10.20 1:36 van sokratikos

» Di. 20 okt
De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty19.10.20 22:52 van Roche

» zon 18-10-20 Ladies Night 18.00 uur
De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty19.10.20 12:57 van Ries

» Zat. 17-10: Dave is on the road again
De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty18.10.20 1:58 van Dave Evans

» Steunfonds 42: 11 t/m 17 oktober 2020
De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty17.10.20 19:37 van sowhat

» Vrijdagavond 16-10 Weekendstart
De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty16.10.20 1:16 van Ro

» Do. 15 okt. Roche geeft rondjes
De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty15.10.20 19:51 van Roche

» Wo 14-10 Sokra zaagt door
De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty15.10.20 17:32 van sokratikos


De top 100 van... Ard

Nieuw onderwerp plaatsen   Reageren

Pagina 5 van 6 Vorige  1, 2, 3, 4, 5, 6  Volgende

Ga naar beneden

De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty Re: De top 100 van... Ard

Bericht  Grafmat op 17.03.18 19:45

22 Jeff Buckley - Grace
Album: Grace (1994)

Van de gratie van The Raven naar de gratie van Jeff Buckley, die ook over de dood gaat, maar dan zonder angst...
Buckley's  dood, volgens mij meer tragisch ongelukkig dan het mysterie dat veel mensen er weer van proberen te maken, heeft er natuurlijk voor gezorgd dat er een soort cult rondom zijn persoon is ontstaan, maar zoals ik al eens eerder heb gemeld: in de jaren '90 was ik redelijk slordig in het volgen van de belangwekkende en interessante muziek van dat moment en meer bezig met muziek uit het verleden. Ik weet eigenlijk niet eens wanneer ik precies met Buckley's muziek in aanraking kwam , maar  toen het 'ergens in de zeroes' gebeurde wist ik weinig van hem; alleen dat hij al overleden was. Zijn muziek raakte meteen enorm. Er gaat van zijn stem toch een soort ongewone hypnotiserende kracht uit. Zijn behoorlijk originele gitaarspel geeft hem dan dus direct een heel eigen stijl. Grace schakelt op een geweldige manier tussen majeur en mineur schema's (het introthema is bv majeur en veel lichter dan de donkere coupletten die in mineur en verminderde akkoorden worden gespeeld) en speelt zich daarom qua sfeer af voor mij ergens tussen hoop en vrees. Tussen overtuiging en onzekerheid, tussen kracht en fragiliteit. Buckley bespeelt al deze registers met zijn stem op een geweldige manier.
Open deur: Wat is het toch jammer dat we niet meer hebben mogen leren kennen dan dat ene album en wat demo's van deze artiest met een ongekende potentie en charisma ...   Crying or Very sad

_________________
"Ik ben niets wijzer geworden van wat ik al wist." *28-6-2014 - Sowhat.
Grafmat
Grafmat
Moderator
Moderator

Aantal berichten : 3873
Registratiedatum : 18-12-08
Leeftijd : 48

http://www.hookedonred.nl

Terug naar boven Ga naar beneden

De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty Re: De top 100 van... Ard

Bericht  Grafmat op 17.03.18 19:55

21 Karnivool - Themata
Album: Themata (2005)

Bij de vorige notering van Karnivool in deze top100 maakte ik melding van mijn bezoek aan het concert van Karnivool in Groningen in 2014. Het meest in het oor springende nummer daar was dit nummer. Ik kende de band nog niet, ik fietste in de nacht naar huis met de riff nog steeds in mijn hoofd, kroop achter de computer zocht en vond Themata. Tot op de dag van vandaag nog steeds de band's 'signature song'.

En ergens in dit nummer zit voor mij het antwoord verstopt op de vraag: Wat is het verschil tussen een goed rocknummer en een fantastisch rocknummer... een episch klinkend begin, gevolgd door een iconisch gitaarthema, een extreme drive die niet zozeer door snelheid wordt gecreëerd maar door de suggestie van snelheid en versnelling (in de coupletten, luister vanaf 0:45, maar vooral vanaf 1:30 naar de gitaarriff die continu voor de tel gespeeld), 'hooks & eyes' in de zgn. 'prechorus' (het stukje voor het refrein dus) en dan de ontlading in het refrein waarin alle ramen open gegooid worden... Wat volgt is intensivering van het voorgaande en het spelen ermee... Het tweede de couplet is nog wat intenser gespeeld, en in het derde deel spelen ze ineens een spel met zang en gitaarthema's die om de oorspronkelijke zangmelodie heenspelen, daarmee een brug of solo overbodig makend. Aan het eind dan nog even goed 'los' in het gitaarthema om vervolgens de cirkel perfect rond te maken door te eindigen met de epische beginakkoorden.
Voor mij is dit 'af'. Perfection In Rock.

_________________
"Ik ben niets wijzer geworden van wat ik al wist." *28-6-2014 - Sowhat.
Grafmat
Grafmat
Moderator
Moderator

Aantal berichten : 3873
Registratiedatum : 18-12-08
Leeftijd : 48

http://www.hookedonred.nl

Terug naar boven Ga naar beneden

De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty Re: De top 100 van... Ard

Bericht  Grafmat op 17.03.18 19:56

20 Paolo Nutini - Iron Sky
Album: Caustic Love (2014)

De Verrukkelijke 500 (de jaarlijkse allertijdenlijst van 'mijn' radiostation Orinoco Radio) kent een uitzending waarin luisteraars (en de DJ's doen vrolijk mee... Wink ) 20 minuten radiotijd mogen claimen om tips voor de v500 te laten draaien. In 2014 tipte ik Iron Sky op de volgende manier, en ik denk niet dat ik het nu beter zou kunnen verwoorden...:

Het was een ordinaire Orinoco uitzending van mijn hand, totdat iemand de gloednieuwe single Iron Sky van Paolo Nutini aanvroeg. Nou had ik van Nutini de eerste single al wel een paar keer gedraaid, en vond het wel lekker, maar Oh My God, wat er met me gebeurde toen ik dit nummer voor het eerst hoorde… En nog steeds elke keer daarna….
Dit raakt me op alle niveaus, emotioneel, rationeel en muzikaal zó diep. Paolo zingt, schreeuwt met zijn fenomenale stem over ons tijdgewricht op een zeldzaam vertoonde manier. Natuurlijk de boodschap is oud, maar net zoals de film Dead Poets Society van de recent veel te vroeg overleden Robin Williams mij destijds met een oude boodschap keihard raakte als tiener, raakt dit mij als volwassene als een mokerslag, me realiserende dat we een hopeloze weg zijn ingeslagen met mekaar.
En dan komt halverwege Charlie Chaplin het nummer binnen, met zijn fenomenale speech uit The Great Dictator. Ik ben toch al fan van het gebruik van passende filmquotes in nummers, maar deze speech lijkt wel speciaal geschreven voor dit nummer. En dan komt het kippenvel pas écht. We WILL rise! Krijst Paolo erna. We moeten wel, want het alternatief is opgeven. en opgeven is nooit een alternatief
In het perfecte maatpak van een echte soulclassic gestoken heeft dit nummer alles, maar dan ook alles om een allertijden klassieker te worden. Te beginnen met de Verrukkelijke 2014. Het kan, het moet! Over fear and into freedom. Amen.


Inmiddels is het 2017, en is deze schreeuw eigenlijk alleen maar actueler geworden. De wereld ijlt onverminderd voort richting een afgrond; met Amerika als grootste koploper en Trump als ultiem symbool voor hebzucht, egoïsme, anti-intellectualisme, gecultiveerde domheid en totale desinteresse voor onze planeet en alles wat daarop leeft. Als ik nou Maynard James heette zou ik hopen op een snelle 'zondvloed' (zie Aenema van Tool op nr. 46). In een negatieve bui kan ik me daar wel in vinden, maar mijn positieve geest sluit zich toch liever aan bij Nutini schaar in de hoop dat we het tij nog kunnen keren...

BTW: Iron Sky kwam daverend binnen in de V500 van 2014, steeg snel door naar de top100 en staat daar inmiddels ook in andere 'grote' allertijdenlijsten.

_________________
"Ik ben niets wijzer geworden van wat ik al wist." *28-6-2014 - Sowhat.
Grafmat
Grafmat
Moderator
Moderator

Aantal berichten : 3873
Registratiedatum : 18-12-08
Leeftijd : 48

http://www.hookedonred.nl

Terug naar boven Ga naar beneden

De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty Re: De top 100 van... Ard

Bericht  Grafmat op 17.03.18 20:10

19 Rush - Tom Sawyer
Album: Moving Pictures (1981)

Eén van de grootste fouten die ik ooit heb gemaakt: Niet naar 1 van de laatste 2 keren dat Rush in Nederland was geweest... En nu zijn ze met pensioen en kan het NOOIT meer... ;( Wát een sukkel ben ik geweest.

Na de Perfection in Rock op 21 is dit Perfection in Prog, en net als bij Themata zou je kunnen zeggen dat Tom Sawyer Rush's 'signature song' is. Sowieso zit het perfect tussen de hardrock-geörienteerde eerste periode en de meer synthesizer-geörienteerde en met popinvloeden doordrenkte albums van de jaren '80 en begin jaren '90 in. Ik houd trouwens van beide periodes en OMG: wat hebben ze in de loop van hun carrière een bak met geweldige nummers gemaakt, genoeg om minstens 4 keer een volle Ziggodome te vermaken met elke keer een even gevarieerde als geweldige avond.... Oh wacht... wakker worden, gaat nooit meer gebeuren...

Dat machtige toetsengeluid als de band in 1 klap invalt... De eerste zangregel van Geddy die op mij altijd overkomt als een soort omroeper op een groot plein (vanwege het effect op de zang) die iets groot aan- of verkondigd, en dan die door de drums geaccentueerde gitaarakkoorden... Dát is majestueus binnenkomen. Compositorisch is het trouwens best een onwaarschijnlijk nummer, want wat is eigenlijk het couplet, waar is het refrein (is dat er eigenlijk wel?), en waar de brug? Hoe het ook zij: het klopt wel als een zwerende vinger wat er allemaal gebeurt. Alle stukken van de compositie sluiten naadloos op mekaar of vloeien in elkaar over.
Het basgeluid van Geddy is hier nog ouderwets ronkend en zwaar, luister maar eens in de gitaarsolo. Zijn synthesizerthema in dit nummer is iconisch in al zijn eenvoud en door alle toetsenisten gespeeld - en zo niet: mogen ze de titel toetsenist niet dragen... Wink Lifeson heeft bij la Villa Strangiato al een veer in zijn kont gekregen, en doet hier gewoon prima zijn ding, maar dan die drums... Peart's partijen in dit nummer zijn fenomenaal.
Eén van de allerbeste trio's aller tijden in topvorm.

_________________
"Ik ben niets wijzer geworden van wat ik al wist." *28-6-2014 - Sowhat.
Grafmat
Grafmat
Moderator
Moderator

Aantal berichten : 3873
Registratiedatum : 18-12-08
Leeftijd : 48

http://www.hookedonred.nl

Terug naar boven Ga naar beneden

De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty Re: De top 100 van... Ard

Bericht  Grafmat op 17.03.18 20:18

18 David Bowie - Lazarus
Album: Blackstar (2016)

Een leven als een kunstwerk. Een dood als een kunstwerk. De vraag of Lazarus een bewust gepland afscheid was of niet is eigenlijk irrelevant. Wat relevant is, is het kunstwerk dat ontstond met zijn dood en het uitkomen van Lazarus (de man die 4 dagen na zijn dood herrees) als single enkele dagen daarna. Kunst is wat de aanschouwer er in ziet of van maakt. En iedereen zag massaal de herrijzenis van Bowie met het uitkomen van de single Lazarus, en je voelde meteen dat Bowie onsterfelijk was geworden. Het is zoals schrijver Harry Mulisch het ooit omschreef: een kunstenaar maakt met zijn kunstwerk(en) een nieuw lichaam, een lichaam dat de artiest kan overleven, maar hem of haar tegelijkertijd laat doorleven. En zoals dat in 1 klap duidelijk werd met Lazarus: Dat verzin je inderdaad niet, maar dat is het geluk, of liever het talent van het genie... Onbewust datgene doen dat veel verder reikt dan je kan overzien.

En dan ook nog eens met zo'n hartverscheurend mooie track. Bowie's stem heeft meer diepte, fragiliteit en emotie dan ooit tevoren. De muzikale begeleiding is simpel, maar helemaal raak. De ingehouden meerstemmige blazers, gitaarakkoorden die klinken als onheilstijdingen. Een band die qua dynamiek perfect meebeweegt met de zang, en instrumentaal afsluit met een prachtige saxofoonsolo.
Een kunstwerk.

_________________
"Ik ben niets wijzer geworden van wat ik al wist." *28-6-2014 - Sowhat.
Grafmat
Grafmat
Moderator
Moderator

Aantal berichten : 3873
Registratiedatum : 18-12-08
Leeftijd : 48

http://www.hookedonred.nl

Terug naar boven Ga naar beneden

De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty Re: De top 100 van... Ard

Bericht  Grafmat op 17.03.18 20:24

17 The Beatles - Strawberry Fields Forever
Album: -- (1967)

(de single verscheen in 1967, het nummer stond uiteindelijk op de verzamelaar 1967-1970; oftewel The Blue Album uit 1973)

Allereerst: Excuus voor de niet-volledige videoversie Op mijn werklaptop , waar ik nu op zit, heb ik geen toegang tot Spotify.

De muzikale ontwikkeling die The Beatles in de jaren 1965 en 1966 doormaakten was al spectaculair, en volgens velen had de band met Revolver al haar absolute hoogtepunt. Vanaf Help! t/m Abbey Road maakte de band natuurlijk geen enkel slecht album (Yellow Submarine reken ik niet mee), maar één van de absolute hoogtepunten van de band stond pas in 1973 op een verzamelaar, en was alleen op single verschenen. De bedoeling was om het op Sgt. Pepper te zetten, maar omdat het 'al zo lang stil was rond de band' (moet je tegenwoordig mee aankomen: 1 album per 3 jaar is heel normaal...) werd besloten Penny Lane en Strawberry Fields Forever alvast naar voren te schuiven als single met een dubbele a-kant. Hoe Sgt. Pepper geklonken zou hebben mét deze 2 nummers zullen we nooit weten, maar George Martin zag het besluit om deze 2 nummers alvast op single uit te brengen als zijn slechtste beslissing (muzikaal gezien) ooit.

Strawberry Fields... Er valt zóveel over te zeggen, eigenlijk... Het meeste zal bij muziekliefebbers bekend zijn, maar ik vertel het toch maar:
Met Tomorrow Never Knows (De slottrack van Revolver) was de band al een bepaald pad ingeslagen van experimentatie, maar hier komt het tot volle wasdom. Gesteund door het besluit om niet langer te touren, hoefde band zich geen zorgen meer te maken over het live reproduceren van hetgeen werd opgenomen. Gevolg: deze briljante en vooruitstrevende productie waarin gespeeld is met het op verschillende snelheden afspelen van partijen, tapeloops, achteruit afspelen van partijen van een nummer waar naast allerlei demo's 2 volledige versies in verschillend tempo en verschillende toonsoort zijn opgenomen. Lennon wilde het beste van beide versies, en het uiteindelijke resultaat is een combinatie (vandaar ook dat zaken verschillende snelheden moesten worden afgespeeld om passend te maken aan elkaar). Tegenwoordig doe je dat in een handomdraai dankzij een clicktrack, ontelbare opnamesporen en talloze plugins, maar vroeger moest e.e.a. echt met het handje, schaar en plakband en 4 spoortjes worden geregeld! Producer George Martin en technicus Geoff Emerick (toen 19 jaar oud...!) kregen het voor elkaar. De combinatie van de visie, creativiteit van (in dit geval vooral) Lennon én McCartney (die bv de mellotronpartij verzon), en de technische en productionele kwaliteiten van Martin en Emerick zijn nergens beter tot uiting gekomen als in dit nummer. Let wel: het was allemaal waardeloos geweest als de tekst en melodieën niet zo betoverend mooi waren geweest...
Strawberry Fields is een droomland waarin je wordt meegenomen om 4 minuten lang van de wereld te zijn: "Let me take you down.... "

_________________
"Ik ben niets wijzer geworden van wat ik al wist." *28-6-2014 - Sowhat.
Grafmat
Grafmat
Moderator
Moderator

Aantal berichten : 3873
Registratiedatum : 18-12-08
Leeftijd : 48

http://www.hookedonred.nl

Terug naar boven Ga naar beneden

De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty Re: De top 100 van... Ard

Bericht  Grafmat op 17.03.18 20:24

16 Supertramp - Fool's Overture
Album: Even in the Quietest Moments (1977)

"De Klaveet in Achterveld"... "Scala Jumbo Dancing"... Het heeft wel enige tijd geduurd voordat ik de stem van Alfred Lagarde met al die namen van de grote discotheken van de jaren '70 en 80 niet elke keer hoorde als ik dit nummer luisterde. Veronica's concertagenda was er voor mij dus veel eerder dan dit epische nummer van Supertramp, dat ik volgens mij eigenlijk pas écht goed ging waarderen dankzij de Top2000...
Eigenlijk heb ik verder geen speciaal verhaal bij dit nummer en behoeft het nauwelijks nadere toelichting: Ik houd van kristalheldere productie, een klassieke/orchestrale aanpak, lange nummers, het gebruik van quotes (in dit geval de beroemde speech van Churchill die ook door Iron Maiden werd gebruikt in Aces High ), mooie pianothema's, synthesizers, etc. Dit nummer heeft het allemaal, en waar ik eigenlijk helemaal niet zo'n fan ben van de iele, nasale stem van Rodger Hodgson heb ik daar in dit nummer helemaal geen last van. Daarvoor is het gewoon té goed!

_________________
"Ik ben niets wijzer geworden van wat ik al wist." *28-6-2014 - Sowhat.
Grafmat
Grafmat
Moderator
Moderator

Aantal berichten : 3873
Registratiedatum : 18-12-08
Leeftijd : 48

http://www.hookedonred.nl

Terug naar boven Ga naar beneden

De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty Re: De top 100 van... Ard

Bericht  Grafmat op 17.03.18 20:41

15 Foo Fighters - Everlong
Album: The Colour And The Shape (1997)

Sound en drive. Twee toverwoorden bij een rockplaat als deze. De gitaarriff is simpel, maar door de stapelingen ervan (waarbij 3 gitaren elk een eigen partijtje in hetzelfde ritme spelen) krijg je een geweldige wall-of-sound waarin je nauwelijks meer hoort wie nou wat doet, maar waarbij er 1 geweldige layer van geluid ontstaat. De hihat in 16-en gespeeld zorgt voor de drive en dan gewoon gáán! Grohl's lage gedubbelde stem in de coupletten heeft een chorus die het iets extra... mystieks (bij gebrek aan een beter woord) geeft. En zoals bij meer platen al geconstateerd: ik houd enorm van de ingehouden spanning van een couplet om vervolgens te ontladen in een open refrein. Everlong heeft dat natuurlijk op een geweldige manier.
Dit nummer over een perfect moment tussen 2 mensen dat eeuwig zou moeten duren: "You gotta promise not to stop when I say when"... Prachtige uitspraak van Grohl over dit nummer:

This song is about "being connected to someone so much that not only do you love them physically and spiritually, but when you sing along with them you harmonize perfectly."


In mijn top20 gaat eigenlijk het adagium dat ik al vaker heb genoemd - 'het hoeft niet allemaal zo ingewikkeld te zijn, als je wát je doet maar goed doet' - nergens beter op dan in dit nummer, denk ik.

_________________
"Ik ben niets wijzer geworden van wat ik al wist." *28-6-2014 - Sowhat.
Grafmat
Grafmat
Moderator
Moderator

Aantal berichten : 3873
Registratiedatum : 18-12-08
Leeftijd : 48

http://www.hookedonred.nl

Terug naar boven Ga naar beneden

De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty Re: De top 100 van... Ard

Bericht  Grafmat op 17.03.18 20:42

14 Porcupine Tree - Arriving Somewhere But Not here
Album: Deadwing (2005)

Voor mensen die mijn inzendlijst voor de Verrukkelijke 500 kennen (of mensen die door mijn uitspraken in het verleden aannames hebben gedaan over de positie van dit nummer in mijn lijst) wellicht een kleine verrassing: Arriving arriveert niet op een plaats in de top10 of top5, maar op nummer 14. Even los van het feit dat het hier allemaal marginale verschillen betreft en ongelooflijk lastige beslissingen tussen als die geweldige platen, was het ook voor mezelf wel een kleine verrassing.
En dat is dan weer een mooi bruggetje naar waar dit nummer over gaat: het woord 'here' in de titel zou je eigenlijk kunnen lezen als 'de plek waar je had verwacht te arriveren'; oftewel: je komt in het leven ergens anders uit dan je had verwacht, gepland of gewild. Of... het komt onverwacht tot een einde ('Could you imangin the final sound as a gun?"), maar hoe het ook loopt..:

All my designs, simplified
And all of my plans, compromised
And all of my dreams, sacrificed


Het leven van heel veel mensen in een notendop. Wilson bezingt het in algemene en anekdotische termen, als ging het over willekeurige personen, maar met name in dit refrein krijg je het idee dat Wilson ook nog wel eens over zichzelf zou kunnen zingen... Terwijl als je Porcupine Tree en zijn solowerk nader beschouwt het toch op zijn minst lijkt alsof Wilson weinig compromissen heeft hoeven of willen maken om zijn sterrenstatus in de muziekbusiness te bereiken. Maar die sterrenstatus is waarschijnlijk bij Wilson één van die ongewenste side-effects, of wellicht ook wel een vervelende voorwaarde voor hetgeen hij nastreeft: Artistieke vrijheid en onafhankelijkheid. Dus misschien zingt Wilson juíst wel daarover...?

Hoe het ook zij: Arriving was de culminatie van de periode waarin Porcupine Tree als band steeds meer metal elementen en afgeronde composities combineerde met hun oorspronkelijke veel meer Floydiaanse sferische elementen en meerstemmige zang die mij qua klankopzet en melodie vaak aan CSNY of bv. Fleet Foxes doet denken. De uitkomst is een lang nummer met een kop en een staart, zeker geen complexe progmetal á la Dream Theater (waar Wilson overigens totáál geen liefhebber is, maar dit terzijde), maar veel meer een zorgvuldig opgebouwd sfeervol luisterspel waarin beurtelings de soundscapes van toetsenist Richard Barbieri en de gitaren van Wilson de hoofdrol vertolken. De zanglijnen zijn vrij simpel, monotoon en vooral sfeerversterkend bedoeld. Zowel de soundscapes - ik ken eigenlijk geen toetsenist die 'sounddesign" zó tot perfectie heeft verheven als Barbieri - als de metalriffs zijn om je vingers bij af te likken.

_________________
"Ik ben niets wijzer geworden van wat ik al wist." *28-6-2014 - Sowhat.
Grafmat
Grafmat
Moderator
Moderator

Aantal berichten : 3873
Registratiedatum : 18-12-08
Leeftijd : 48

http://www.hookedonred.nl

Terug naar boven Ga naar beneden

De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty Re: De top 100 van... Ard

Bericht  Grafmat op 17.03.18 20:54

13 Muse - New Born
Album: Origin of Symmetry (2001)

Ik ken weinig, eigenlijk geen, muzikanten die op zowel piano als gitaar op dezelfde manier uitblinken als Matthew Bellamy. Het is bijna een trieste constatering, maar ik denk dat hij de laatste (bekende) gitarist is geweest die nog écht een eigen stempel heeft weten te drukken op rockmuziek, met zijn stijl en geluid. Maarrr: Voor beide beweringen laat ik me graag corrigeren met voorbeelden, natuurlijk... Wink
Naast die kenmerkende stijl en dat eigen geluid heeft Bellamy ook nog eens een het talent voor
uitstekende composities én, misschien nog wel meer: hij is een meester in het bedenken van de meest gruwelijke riffs. Niet geheel ten onrechte worden bij de beste gitaarriffs aller tijden vaak verschillende Musenummers genoemd. Plug in baby, New Born, Stockholm Syndrome, Knights of Cydonia... Ze komen allemaal in aanmerking.
Achter Bellamy staat vervolgens ook nog eens even een super ritmesectie, met een uiterst stabiele drummer, en misschien één van de meest onderschatte bassisten aller tijden. Sir Paul McCartney noemde niet voor niets specifiek de naam van Chris Wolstenholme als een van de beste bassisten van deze tijd. Ook in dit nummer laat Wolstenholme weer zijn razendsnelle basarpeggio's met onaflatende power en precieze door de coupletten blazen. Trust me: Ik heb toch zeer eerbiedwaardige bassisten bij bosjes zien struikelen over het baswerk van tracks als New Born en Hysteria... Live zijn beide heren bijna niet op fouten te betrappen.
Maar uiteindelijk draait het bij Muse uiteindelijk natuurlijk altijd om Matt Bellamy. Hij geeft in dit nummer ook weer alles... Met zijn stem, door niet weinigen verguisd, maar voor mij een absolute verslaving, mede door zijn vaak bekritiseerde overdadig hoorbare ademhaling: zuchtend, hijgend bijna, zacht kreunend, op volle kracht uithalend of gillend met zijn kopstem...
Met een prachtig (daar is ie weer: Klassiek) pianointro, gevolgd door die waanzinnig riff, die als 'ie inzet alle festivalweides plat doet gaan.
Ook geweldig: de variatie van de gitaarpartijen in elk couplet afzonderlijk. Nog geweldiger: de gitaarsolo...

Al met al: Muziek om volledig bij uit je stekker te gaan. Muse is bij uitstek een band waar ik ook fysiek helemaal in op wil gaan. Waar ik bij veel bands wil kijken en zien wat er gebeurt, gebeurt er bij de inmiddels vele Museconcerten die ik heb bijgewoond iets totaal anders: Ik ga echt com-pleet uit mijn dak... En daarover later wellicht nog wat meer.... Wink

_________________
"Ik ben niets wijzer geworden van wat ik al wist." *28-6-2014 - Sowhat.
Grafmat
Grafmat
Moderator
Moderator

Aantal berichten : 3873
Registratiedatum : 18-12-08
Leeftijd : 48

http://www.hookedonred.nl

Terug naar boven Ga naar beneden

De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty Re: De top 100 van... Ard

Bericht  Grafmat op 17.03.18 21:10

12 Genesis - The Musical Box
Album: Nursery Cryme (1971)

Het wordt steeds lastiger om niet in herhaling te vallen, maar we blijven het proberen...
The Musical Box: De opener van het album Nursery Cryme en het nummer waarbij Genesis voor mijn gevoel haar sound ten volste vond (al moet ik toch voorganger Trespass ook weer eens wat luisterbeurten geven...). The Musical Box is ook een echt groupeffort waar elk bandlid ten volste bijdraagt aan het geheel; waar er bij Genesis regelmatig toch wel een stempel van 1 der bandleden gedrukt wordt op 1 nummer, of zoals in het geval van Firth of Fifth volledig in 2 delen uiteen valt: Het Banks-gedeelte en het Hackett-gedeelte. Dat hoeft helemaal niet verkeerd te zijn, hoor, zie Mad Man Moon eerder in de lijst. Maar toch hoor ik dit liever, want het geheel is hier zóveel meer dan de som der delen...

Ik weet nog precies wanneer en hoe ik het (laatste deel van het) nummer voor het eerst hoorde. Ik was aan het repeteren met mijn toenmalige band in de studio achter ons huis, terwijl in de woonkamer de vriendin van mijn broer tv zat te kijken. Ineens stormde ze de studio in en brulde: "Direct stoppen met repeteren en nu komen kijken. Dit mag je niet missen!" Wat bleek: Veronica zond het laatste concert van de We Can't Dance tour in Knebworth Park integraal uit op TV. Wij vielen erin bij No Son Of Mine (2e nummer van dat concert), drukten nog snel de videorecorder aan en hebben vervolgens ademloos gekeken. "She's a lady, she is MINE! Brush back your hair, and let me get to know your flesh..." was het moment van het concert dat het vanaf het begin het meest is bijgebleven... -> Ja, I know: het was niet Gabriel maar Collins, maar Genesis pre-Collins kende ik toen eigenlijk nog helemaal niet, en Collins deed dat verrotte goed. Die videoband heb ik daarna helemaal kapot gekeken, en niet lang daarna bezat ik in ieder geval de albums Nursery Cryme, Selling England en A Trick Of The Tail op CD. De rest is geschiedenis...

_________________
"Ik ben niets wijzer geworden van wat ik al wist." *28-6-2014 - Sowhat.
Grafmat
Grafmat
Moderator
Moderator

Aantal berichten : 3873
Registratiedatum : 18-12-08
Leeftijd : 48

http://www.hookedonred.nl

Terug naar boven Ga naar beneden

De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty Re: De top 100 van... Ard

Bericht  Grafmat op 17.03.18 21:35

11 Dream Theater - Beyond This Life
Album: Metropolis Part 2: Scenes From A Memory (1999)

Notenpoeperij. Vlak voor mijn top10 lijkt het me wel een mooi moment om met die term af te rekenen... Smile

Hoe vaak heb ik wel niet aan moeten horen als ik in al mijn enhousiasme andere mensen kennis liet maken met bands die ik echt helemaal te gek vond/vind, en DT in het bijzonder...: "Notenpoeperij, man. Waardeloos." En daar gelijk achteraan dingen als: "In dit soort muziek zit toch geen gevoel!?"
Welnu dames en heren: Notenpoeperij bestaat, en ik houd er niet van. Het woord wordt alleen te en pas en (vooral) te onpas gebruikt door mensen die niet helemaal weten waar ze het over hebben... >Very Happy
Dream Theater heeft zich zéker aan notenpoeperij schuldig gemaakt in de loop der jaren. Maar net zoals - laten we eens een oud zijstraatje induiken - The Rolling Stones het zielloos herhalen van hun beste riffs tot kunst hebben verheven heeft, glijdt DT ook wel eens uit door het trucje zonder inhoud te herhalen, en helaas de laatste jaren steeds frequenter...
Maar dát is waar het om gaat in muziek: Niet de hoeveelheid noten die je speelt per seconde, maar de melodieuze inhoud, én de intensiteit waarmee het gespeeld wordt, daarvan. En dan mag het 1 noot zijn, maar het mogen er óók >10 zijn. Less is niet altijd more. Dat laatste vergeten al die mensen, en serveren dan maar meteen alles wat snelheid bevat af onder de noemer "notenpoeperij" en "emotieloos technisch gepiel". Dat laatste wordt vooral gebenzigd door mensen die zelf de technische bagage of het bevattingsvermogen missen om te beseffen dat je wel degelijk snel én met gevoel kunt spelen. Ik zou zeggen: luister dan eens goed naar Beyond This Life...

Beyond This Life laat Dream Theater horen op het creatieve hoogtepunt van hun carrière. Gefrustreerd over de invloed en sturing van de platenmaatschappij hadden ze volledige creatieve vrijheid geëist ... én gekregen! Het gevolg was het album Metropolis Part2: Scenes From A Memory. Eén van de beste progalbums aller tijden.
In Beyond This Life komen de zaken die bij mijn nummer 100 - Keith Jarrett - heb geschreven héél dichtbij: De combinatie van bandeloze creativiteit en muzikale vreugde en intensiteit is hier heel groot. En nummers als dit kunnen makkelijk uit de bocht vliegen en ontsporen in notenpoeperij, ware het niet voor de éne na de andere ijzersterke riff, solo's die even virtuoos als meezingbaar blijken te zijn, en de kers op de taart is een refrein dat in je geheugen gegrifd blijft, niet in het minst door de zinnen die een impact hebben die de verhaallijn van Scenes From A Memory ver overstijgen:

"All that we learn this time,
(What we have been is what we are)
Is carried Beyond This Life"

_________________
"Ik ben niets wijzer geworden van wat ik al wist." *28-6-2014 - Sowhat.
Grafmat
Grafmat
Moderator
Moderator

Aantal berichten : 3873
Registratiedatum : 18-12-08
Leeftijd : 48

http://www.hookedonred.nl

Terug naar boven Ga naar beneden

De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty Re: De top 100 van... Ard

Bericht  Grafmat op 17.03.18 21:42

10 Tori Amos - Winter
Album: Little Earthquakes (1992)

De hoogste notering van een soloartieste in deze lijst, en natuurlijk is dat een pianiste... En wát voor één! Een behoorlijke love or hate zangeres, zo is mijn ervaring. Ik hoor bij de lovers die af en toe nog wel een wenkbrauwtje laten rijzen bij de capriolen van Tori, maar dat val in het niet bij al het geweldige dat ze heeft gedaan. In principe hoeft ze niet veel meer te doen dan achter die piano te kruipen, te spelen en er zachtjes wat bij te zingen en ik smelt al... De manier waarop ze live soms bijna de liefde bedrijft met de piano (bij gebrek aan een betere metafoor), de manier waarop ze zich bloot geeft/openstelt aan het publiek... Geweldig! Ja , het is af en toe wel heel theatraal, maar ach.. Ik houd ook van Muse, dus dan weet je wel dat ik daar niet zo veel bezwaar tegen heb, haha. En hoewel dit natuurlijk een lijst is die gaat over 'nummers' - kan voor mij de kunst van het performen van die nummers van grote invloed op mijn waardering. Bijvoorbeeld hier..., of slightly over the top: hier...
Winter is een wonderschoon verhaal over vaderliefde, opgroeien, oud worden, twijfels, de (wederzijdse) wens geaccepteerd te worden, en uiteindelijk het advies om vooral te blijven dromen (never change the white horses...) en dat in prachtige beelden en dubbelzinnige zinnen... Natúúrlijk is er orchestratie, maar de kern is de piano en die betoverende stem waar ik maar niet genoeg van kan krijgen...

_________________
"Ik ben niets wijzer geworden van wat ik al wist." *28-6-2014 - Sowhat.
Grafmat
Grafmat
Moderator
Moderator

Aantal berichten : 3873
Registratiedatum : 18-12-08
Leeftijd : 48

http://www.hookedonred.nl

Terug naar boven Ga naar beneden

De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty Re: De top 100 van... Ard

Bericht  Grafmat op 17.03.18 21:43

9 Queensrÿche - Suite Sister Mary
Album: Operation: Mindcrime (1988)

We gaan het niet hebben over de ongelooflijk tragische bandgeschiedenis en het gigantische verval na een periode van groot succes, maar als je van sensationele verhalen, tragische conflicten, via de media ruziënde bandleden, scheldende en spugende zangers en nog véél meer houdt, kun je via het internet je lol wel op...

Ik zal me de band in ieder gewoon blijven herinneren als dat groepje hardwerkende en zelfbewuste muzikanten dat de metalwereld op zijn kop zetten met één van de beste albums in de metalgeschiedenis. Operation: Mindcrime was een moderne opera in al zijn facetten: theatraal, verhalend, groots.
Suite Sister Mary was het middelpunt van het album, de climax, en het moment waarop de door drugs willoos gemaakte hoofdpersoon Nikki erop uit gestuurd wordt om zijn liefde, de tot non bekeerde hoer Mary, te vermoorden.
"Kill her, that's all you have to do" "Kill Mary?..." "She's a risk, and get the priest as well....".
Wat volgt op deze door de anarchistische, opruiende, demagogische en op macht beluste politicus Dr. X uitgesproken opdracht, is een waanzinnig mysterieus (hoor)spel van vertwijfeling, wanhoop, liefde, religieuze opofferingsgezindheid met een totaal onduidelijke afloop. Muzikaal een absoluut meesterwerk, vol christelijk getint Latijns koorwerk, grootse orchestraties, episch gitaarwerk, en de zo kenmerkende beukende en ronkende ritmetandem Scott Rockenfield (drums) en Eddie Jackson (bas). En daar overheen dat fantastische duet tussen Nikki (Geoff Tate) en Mary (Pamela Moore).

29 november 1990: Queensrÿche staat ter promotie van hun dan actuele album Empire in de lelijke, koude en galmende betonbak die 'Jaap Edenhal' heet, en begint halverwege hun dan toch al niet kinderachtige optreden aan een integrale vertolking van Mindcrime. Het beste optreden dat ik dan toe in mijn leven meemaak, en nu terugkijkende kan ik zeggen dat als het gaat om een integrale uitvoering van een album alleen Hand.Cannot.Erase van Steven Wilson in de Groningse Oosterpoort in 2016 in de buurt is gekomen.
Aan het eind van Suite Sister Mary gaat het publiek op de omringende tribunes massaal staan en volgt er een volkomen terechte minutenlange staande ovatie. Na afloop zit ik in de auto terug naar Groningen constant vol verwondering naar mijn handen te kijken. Ze zijn knalrood en branden... van het klappen.

_________________
"Ik ben niets wijzer geworden van wat ik al wist." *28-6-2014 - Sowhat.
Grafmat
Grafmat
Moderator
Moderator

Aantal berichten : 3873
Registratiedatum : 18-12-08
Leeftijd : 48

http://www.hookedonred.nl

Terug naar boven Ga naar beneden

De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty Re: De top 100 van... Ard

Bericht  Grafmat op 17.03.18 21:53

8 Muse - Stockholm Syndrome
Album: Absolution (2003)

Orgastisch. Gewelddadig. Takkeherrie 2.0. Ik ben verslaafd aan dat geluid van Muse. Verdere uitleg zou overbodig moeten zijn, ware het niet dat ik er nog wel wat over kan vertellen... Very Happy

SS hangt van fantastische muzikale vondsten aan elkaar. De openingsriff alleen al. De bas- en gitaarpartijen in het couplet in razendsnelle 16-en gespeeld, beurtelings unisono, meerstemmig of uit elkaar lopend gespeeld.
En wat te denken van de opmaat tot het refrein...? Het tegelijkertijd afremmen van het tempo en het intrappen van het scheur- en volumepedaal. En dan 4 maten rammen in 1 akkoord en in crescendo eindigen. Ogenschijnlijk simpel, maar kom er maar op.
Dan een stukje genialiteit in het refrein. Matt zet na het geweld voorafgaand aan het refrein in op gitaar met een gedempte reeks oplopende arpeggio's. Halverwege wordt de gitaar bijna onmerkbaar vervangen door een piano om als een waterval de omgekeerde weg te bewandelen.
Ondertussen is de zangmelodie er 1 om gewoon keihard mee te brullen.
Het muzikale intermezzo is vooral superstrak gespeeld, en wordt na het laatste refrein ongeveer herhaald in een veel lager tempo, waar het ineens een bijna doomachtige metalriff is geworden. Het enige kritiekpunt op dat laatste stuk is dat het van mij veel langer had mogen duren.

Gelukkig hebben we daarvoor altijd nog de liveversies, waar Muse bij dit nummer als een soort bokser op het publiek blijft inbeuken, dat dan soms allang achterover in de touwen hangt; volkomen uitgeput.
19 juni 2010 speelde Muse in het Goffertpark in Njijmegen. Ik stond samen met een vriendin helaas net áchter de barriers van het voorste vak. Ik was gedurende het concert al behoorlijk uit mijn dak gegaan, maar bij dit nummer ontstond volkomen onverwacht ineens een niets ontziende moshpartij waar we ons vol overgave instortten. En verder weet ik eigenlijk niks meer van het nummer, _O^ Ik weet nog wel dat ik naderhand dacht: Ok, je bent écht geen 18 meer... Maar ach, who cares: bij Muse vergeet ik eigenlijk altijd alles om me heen...

_________________
"Ik ben niets wijzer geworden van wat ik al wist." *28-6-2014 - Sowhat.
Grafmat
Grafmat
Moderator
Moderator

Aantal berichten : 3873
Registratiedatum : 18-12-08
Leeftijd : 48

http://www.hookedonred.nl

Terug naar boven Ga naar beneden

De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty Re: De top 100 van... Ard

Bericht  Grafmat op 17.03.18 22:01

7 Yes - Close To The Edge
Album: Close To The Edge (1972)

And now for something completely different. Hét stralend hoogtepunt van oldskool prog. Toen een nummer van meer dan 18 minuten gewoonweg supercool was ( I wish I'd been there... Very Happy ).
Inmiddels ondenkbaar, behalve in danstenten waar nummers eigenlijk niet bestaan, en een eindeloze beat met minimale instrumentale begeleidingsmiddelen langzaam meandert en 18 minuten eerder ultrakort is... Wink
De heren Howe (gitaar), Wakeman (keyboards), Bruford (drums), Chris Squire (bas) en Jon Anderson (zang) in perfecte harmonie. Sowieso al iets zeldzaams en daarna eigenlijk niet meer herhaald, aangezien Bruford het na Close to The Edge voor gezien hield en de band meer wisselingen doormaakte dan een mannequin outfits wisselt tijdens een modeshow...
Allemaal op de toppen van hun kunnen, complexiteit in dienst van de melodieën stellend, en nergens overbodig, overdadig of langdradig uitwijdend. Ik hoor mensen nu al protesterend wijzen op de eerste 2,5 minuten... Ik ken mensen die dat chaotische intro nooit hebben uitgezeten., met handen voor hun oren smekend of deze takkeherrie af mag... Maar dat intro is zó in dienst van wat daarna komt. De basismelodie van Close To The Edge komt stralend tot leven in al haar glorie, juist dankzij de georganiseerde chaos van de eerste 2,5 minuten.
Heel eerlijk gezegd heb ik me vanwege de ogenschijnlijke chaos ervan nooit écht verdiept in de tekst. Ik werd daarin wel getroost door een interview met Jon Anderson over de 'onleesbaarheid' van de tekst, die zei dat hijzelf in elk geval nog precies wist waar elke zin voor stond toen 'ie het met nogal wat drugs in zijn mik neerpende...
Hoe het ook zij: muzikaal gebeurt er zóveel dat gebrek aan aandacht voor de tekst ruimschoots gecompenseerd kan worden door alle heerlijke melodieën, de uiterst originele begeleidingspartijen, de fantastische sfeer die er wordt gecreëerd en de geweldige solo's die het nummer bevat. Hoogtepunt van het nummer is en blijft voor mij Rick Wakeman op zijn Hammond. Eén van de allerbeste toetsensolo's aller tijden!

_________________
"Ik ben niets wijzer geworden van wat ik al wist." *28-6-2014 - Sowhat.
Grafmat
Grafmat
Moderator
Moderator

Aantal berichten : 3873
Registratiedatum : 18-12-08
Leeftijd : 48

http://www.hookedonred.nl

Terug naar boven Ga naar beneden

De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty Re: De top 100 van... Ard

Bericht  Grafmat op 17.03.18 22:19

6 Steven Wilson - Routine
Album: Hand. Cannot. Erase (2015)

Joyce Carol Vincent. Stierf in 2003 in haar appartement In Londen waar haar lichaam 3 jaar lang bleef liggen alvorens ontdekt te worden. Niet gemist, niet gezocht... Geen oud eenzaam vrouwtje maar een 38-jarige vrouw die tot 2001 actief in het leven stond.
Steven Wilson zag de documentaire 'Dreams of a Life' waarin haar leven en de omstandigheden die leidden tot haar dood onderzocht werden. Het liet hem niet meer los, en het werd de aanleiding voor het verhaal van zijn conceptalbum Hand. Cannot. Erase. Voor mij is HCE één van de allerbeste albums aller tijden.
Routine is daarin het meest hartverscheurende nummer, aangezien hij daarin een vrouw beschrijft die haar man en kinderen is kwijtgeraakt en op de been probeert te blijven door het herhalen van rituelen en het vasthouden aan herinneringen aan een leven dat niet meer bestaat. Dit alles leidt tot een climax van wanhoop en droefenis in een bepaalde nacht, maar de prachtige morgen lijkt er in ieder geval het besef te zijn dat het zo niet langer kan en dat er een begin is van een poging om het los te laten...
Wilson weet bovenstaande perfect in muziek te vatten; de droefenis, de uitbarsting, de berusting. Het arrangement van dit nummer is, net als de productie en geluid, absurd goed. Er gebeurt heel veel, maar nergens wordt het druk, te vol of onoverzichtelijk.
En natuurlijk is er dan ook nog eens die geweldige stem van Ninet Tayeb.
Kippenvel.

_________________
"Ik ben niets wijzer geworden van wat ik al wist." *28-6-2014 - Sowhat.
Grafmat
Grafmat
Moderator
Moderator

Aantal berichten : 3873
Registratiedatum : 18-12-08
Leeftijd : 48

http://www.hookedonred.nl

Terug naar boven Ga naar beneden

De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty Re: De top 100 van... Ard

Bericht  Grafmat op 17.03.18 22:34

5 Radiohead - Paranoid Android
Album: OK Computer (1997)

Sjongejonge. Gezien de lengte van allerlei stukken die ik heb geschreven, ook bij lagere nummers in de lijst, begin ik me bijna schuldig te voelen (niet zozeer tegenover jullie, als wel tegenover het nummer in kwestie! Very Happy) als ik ff niet zo heel veel over een bepaald nummer weet te vertellen, en dat geld natuurlijk helemaal voor nu we de top 5 ingaan...!
Maar m.b.t. Paranoid Android ben ik voorlopig weer even sprakeloos onder de indruk van dit nummer, dat voor mij, ondanks het donkere 'rain down'-middenstuk , gewoon vooral een explosie van muzikale FUN is. Ik ken iemand die claimt dit nummer liever niet meer te horen vanwege de diepe emotionele impact die het in een bepaalde periode in zijn leven heeft gehad en de manische depressiviteit die het nummer representeert, en ik kan me zo voorstellen dat er behoorlijk wat gefilosofeerd is over de diepere betekenissen en de diepe gelaagdheid van het nummer zelf en wat daarvan de intellectuele, emotionele en muzikale implicaties zijn. Ik vees dat mensen er dan veel te veel achter zoeken. Maar: een kenmerk van een goed kunstwerk is natuurlijk ook weer dat het veel meer betekenissen in zich draagt dan de maker(s) erin gestopt hebben, dus wat dat betreft klopt het dan tóch ook wel weer, haha.
Maar ik hoor toch vooral een band die ontzettend veel lol heeft (ondanks Yorke's klagelijke zang spát het spelplezier van deze plaat af), zich nergens wat van aantrekt en allerlei stukken muziek in mekaar geknutseld heeft, 'niet omdat het moet, maar omdat het kan'... Kortom: een band die zich heerlijk creatief te buiten is gegaan, met als gevolg een van de aller, aller, allerlekkerste rockplaten ever!

_________________
"Ik ben niets wijzer geworden van wat ik al wist." *28-6-2014 - Sowhat.
Grafmat
Grafmat
Moderator
Moderator

Aantal berichten : 3873
Registratiedatum : 18-12-08
Leeftijd : 48

http://www.hookedonred.nl

Terug naar boven Ga naar beneden

De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty Re: De top 100 van... Ard

Bericht  Grafmat op 17.03.18 22:48

4 Porcupine Tree - Anesthetize
Album: Fear Of A Blank Planet (2007)

Een absolute Tour de Force. Ritmisch en sonisch het meest geavanceerde nummer van deze lijst, denk ik.
Superspannende compositie, stap voor stap op- en uitbouwend naar een gigantische climax, om te eindigen met een langzaam/rustig gedeelte. Tekst en muziek gaan hand in hand in dit nummer.
De tekst handelt over logischerwijs (Anesthetize betekent 'verdoven') over de totale afstomping van onze zintuigen en emoties, zowel dankzij onze moderne doorgeslagen consumptiemaatschappij met hun televisie- ('EmpTV'), gaming- of internetverslaving, als door de behandelmethodes van allerlei vormen van depressie en psychische aandoeningen, waar vooral in Amerika kids vol Prozac en andere antidepressiva worden gepropt, en waarbij Wilson hint op de gevolgen daarvan ("my hand on a gun... I think I'm passing out"). De muzikale erupties die op dat laatste stuk volgen, duiden op een totale instorting of uitbarsting van de ik-figuur, waarna het nummer rustig eindigt met een herinnering (het begin van alle ellende...?) aan het moment waarop de ik-figuur zijn geliefde (in ieder geval symbolisch) kwijtraakt aan de kust. Hij beschrijft de golven, en de manier waarop de zangpartijen mekaar overlappen en herhalen is een schitterende muzikale weergave daarvan.
Richard Barbieri (toetsen) zorgt weer voor de perfecte sfeer, en ik kan niet vaak genoeg benadrukken hoezeer ik 's mans vermogen om beeldende soundscapes te creëren bewonder. Het veelvuldig gebruik van electrische piano's (meeste ingespeeld door Wilson zelf) vind ik ook geweldig. De zware gitaren zijn extreem dreigend en dragen bij aan de spanning, de baspartij in het refrein/thema mag zeker ook niet onvermeld blijven, maar de kroon op dit muzikale meesterwerk is toch het drumwerk van Gavin Harrison. Echt al zijn vermogens spreekt hij hier aan: het is beurtelings subtiel, swingend, extreem groovend, tegendraads, loodzwaar agressief, virtuoos én functioneel. En live is hij moeiteloos in staat de prestatie op de CD te evenaren: bewijs geleverd in deze fenomenale liveversie; opgenomen in 2008 in 013 in Tilburg...

_________________
"Ik ben niets wijzer geworden van wat ik al wist." *28-6-2014 - Sowhat.
Grafmat
Grafmat
Moderator
Moderator

Aantal berichten : 3873
Registratiedatum : 18-12-08
Leeftijd : 48

http://www.hookedonred.nl

Terug naar boven Ga naar beneden

De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty Re: De top 100 van... Ard

Bericht  Grafmat op 17.03.18 22:59

3 Muse - Knights Of Cydonia
Album: Black Holes And Revelations (2006)

Het meest onwaarschijnlijke nummer uit mijn lijst, niet omdat het nou zo verrassend is dat ik dat nummer zo hoog heb staan, maar Knights of Cydonia is eigenlijk een compleet belachelijke compositie, met trappelende paarden aan het begin (de 4 ruiters van de apocalyps -> afgebeeld op de cover van het album) die de bekendste hit van de band van Bellamy's vader - The Tornados ~ Telstar (1962) - combineert met Mariachi en spaghettiwestern-achtige trompetten (die, jaja geloof het of niet, zijn aangekondigd in het bijbelboek Openbaringen als klinkende tijdens de rit van de ruiters van de apocalyps), Dick Dale gitaren, die Matt met zijn falsetto ook nog eens mee gaat staan tetteren, synthesizer-arpeggio's, in het midden ineens overgaand in een ode aan Bohemian Rhapsody met de Queenkoren die opbouwen naar een meesterlijke gitaarriff die BoRhap met gemak naar de kroon steekt. Nog wat jaren '70 sciencefictionserie synthesizer-melodieën er overheen, en je hebt inderdaad "The soundtrack to some medieval space battle with an intergalactic cosmic knight galloping at a million light years per second on a star horse, slaying space demons with wild swipes from his atom powered nuclear lightsaber." De band heeft het ongetwijfeld schaterlachend in mekaar gezet, en ervoor gezorgd dat het zo over-the-top mogelijk werd.
Ik weet nog dat ik de eerste keer dat ik het hoorde ook onbedaarlijk verbaasd heb moeten lachen, maar ook dat ik het meteen fantastisch vond, denkende "Dit verzín je toch niet!?" - of om met Chandler Bing (jaja, Friends op Netflix en verplicht meekijken...) te spreken:"Could this record bé any more ridiculous!?"

Het is niet minder passend dat het hoogste genoteerde nummer van Muse ook het eerste nummer was dat ik de band live heb zien spelen. Het was het meest individueel en intens beleefde concert dat ik ooit heb bijgewoond. Het was in Hamburg in 2006 (redelijk goed te doen vanuit Groningen), en ik was er met mijn broer, zijn vriendin en daar weer een vriendin van. Ik wilde graag zo ver mogelijk naar voren staan, maar aangezien het nogal een gedrang was verdwenen mijn broer en de 2 vriendinnen al gauw naar achteren. Ik ben blijven staan, stond vooral tussen Duitse tienermeisjes, en dat was helemáál niet erg... want ze gingen volledig uit hun dak, maar het was vooral toch wel ontzettend hilarisch om die allemaal met hele lieve stemmetjes het intro van Take a Bow te horen meezingen, met een zwaar Allo Allo-achtig Duits accent: "You'll burn in hell, yeah you wiell buhurn in hee-eeell..." _O^
Vanaf het moment dat Knights als eerste nummer inviel ben ik volledig opgegaan in de beleving zonder me om iets of iemand te bekommeren. En KoC maakte het publiek en mij echt compleet gek. Ik was ruim anderhalf uur lang één met de hossende massa en ik weet nog dat er echt nauwelijks tijd was om op adem te komen dankzij een setlist die bijna uitsluitend uit ontzettende stampers bestond. Na afloop was ik compleet doorweekt, uitgeput en euforisch. Ik heb Muse inmiddels 9 keer live gezien en elke keer moet ik weer concluderen: dit moét wel de beste liveband ever zijn.

_________________
"Ik ben niets wijzer geworden van wat ik al wist." *28-6-2014 - Sowhat.
Grafmat
Grafmat
Moderator
Moderator

Aantal berichten : 3873
Registratiedatum : 18-12-08
Leeftijd : 48

http://www.hookedonred.nl

Terug naar boven Ga naar beneden

De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty Re: De top 100 van... Ard

Bericht  Grafmat op 17.03.18 23:08

2 Dream Theater - The Count of Tuscany
Album: Black Clouds & Silver Linings

Het allerlaatste nummer dat de band Dream Theater uitbracht met mede-oprichter Mike Portnoy op drums was wat mij betreft hun allerbeste, en goed voor het zilver in deze lijst.
Episch nummer met een lang en geweldig instrumentaal intro, vervolgens 2 coupletten en refreinen waarin met name in de (lange) coupletten ritmisch fantastisch gevarieerd wordt, waardoor het continu interessant blijft. Het 2e couplet (vanaf 6:59) is echt he-le-maal te gek met het ingewikkelde patroon op halftempo in de eerste helft en de rechtlijnigheid in het tweede deel.
Het eerste deel van het nummer eindigt met weer een totaal ander instrumentaal stuk vol twists and turns, en dán volgt ongetwijfeld het mooiste stuk melodische muziek dat DT heeft gemaakt, De prachtige melancholische,ook alweer lang uitgesponnen gitaarmelodie is prachtig en vooral ook prachtig gespeeld door John Petrucci. Daarna wordt de cirkel van het nummer gesloten met een zanggedeelte in het introschema en een herhaling van de gitaarsolo uit het intro in een ander octaaf. Los gezien is het uiterst meezingbare 'ooooooohhh.... oooohhooooooooohoooohooohoohooooo' gedeelte potentieel behoorlijk cheesy, maar in het geheel van het nummer is het juíst het gedeelte waarbij ik echt élke keer kippenvel krijg... Kortom: Een groots meeslepend nummer dat alles heeft wat progmuziek zo geweldig maakt, met een schitterende finale.

Tekstueel had het nummer wellicht een sterker onderwerp verdient, want eigenlijk is TCOT best een beetje raar verhaal. Maar het is wél geïnspireerd door een ontmoeting met de graaf Capponi (uit Florence) en zijn broer, die allerlei bizarre verhalen vertelde, die ook gebruikt zijn Thomas Harris, de schrijver die óók bij Capponi verbleef en daar mede de inspiratie vond voor het welbekende karakter Hannnibal Lecter...
Maar al had LaBrie - die hier een van zij betere vocale prestaties levert - zakdoekje leggen gezongen, had ik het nog geweldig gevonden denk ik.

Nog een laatste woord over Mike Portnoy. Na de tournee die volgde op Black Clouds & Silver Linings stelde hij een pauze voor onbepaalde tijd voor, voor de band om nieuwe inspiratie op tedoen en voor hem om een aantal side-projects te kunnen doen. Er doen verscheidene verhalen de ronde - uiteraard gevoed door het verschillende perspectief en persoonlijke beleving van de bandleden in kwestie - maar ongetwijfeld schoot het laatste de rest van de band enigszins in het verkeerde keelgat.De onenigheid kon niet worden opgelost en uiteindelijk pakte Portnoy zijn biezen. Nu 3 albums verder is het helaas duidelijk dat DT zonder Portnoy het over het algemeen hoge niveau van de nummers niet heeft kunnen vasthouden. Erg jammer, en regelmatig verlang ik naar een terugkeer van Portnoy bij de band, en dan hoop ik ze nog eens live te mogen zien, en dan hoop ik zéker dat ze The Count of Tuscany weer spelen. Ik vrees dat het ijdele hoop is...

_________________
"Ik ben niets wijzer geworden van wat ik al wist." *28-6-2014 - Sowhat.
Grafmat
Grafmat
Moderator
Moderator

Aantal berichten : 3873
Registratiedatum : 18-12-08
Leeftijd : 48

http://www.hookedonred.nl

Terug naar boven Ga naar beneden

De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty Re: De top 100 van... Ard

Bericht  Grafmat op 17.03.18 23:30

1 The Beatles - A Day In The Life
Album: Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Ik kan het natuurlijk niet uit eerste hand vertellen, maar dit voelt voor mij als hét moment waarop popmuziek, kunst, creativiteit, experimenteerdrift, inventiviteit, vooruitstrevendheid, en nog veel meer dan dat soort termen meer dan ooit bij mekaar kwamen. Het resultaat is een tijdloos kunstwerk dat net zo lang mee zal gaan als de grote muzikale kunstwerken van Bach, Mozart, Beethoven e.d.
Het nummer schakelt zowel tekstueel als muzikaal tussen het poëtische en het anekdotische, tussen het mystieke en het alledaagse, tussen het grootse en het bescheidene, tussen toeval en doelbewustheid - en natuurlijk ook tussen John en Paul.
Tekstueel bestaat het nummer uit een Lennongedeelte (waarvan Paul claimt delen te hebben meegeschreven) en het Paul-gedeelte, en dat gewoon een onaf nummer over Paul's jeugd was, maar zo perfect bleek aan te sluiten bij de rest.
Er valt zoveel te vertellen over de totstandkoming én de inhoud van dit nummer dat ik bijna niet weet waar te beginnen of te eindigen: Bij het legendarische slotakkoord dat is samengesteld uit een meerdere keren ingespeeld piano- en harmoniumakkoord? Of bij de door Paul bedacht zinsnede 'I'd love to turn you on' - die zoals hij later toegaf een drugsreferentie was, maar gevolgd moest worden door iets spectaculairs, opwindends... Het werd het meest legendarische en besproken stukje muziek aller tijden.
Bij het orkest, waarvan elke muzikant de opdracht kreeg om gedurende 24 maten volledig op eigen gevoel van de laagste noot naar de hoogst mogelijke noot op het instrument te gaan? Leidend tot een apocalyptisch geluid dat gevoegd bij het slotakkoord mensen het idee gaf dat 'A Day in The Life wel 'de dag des oordeels voor de gehele mensheid' moest zijn. Dat A Day in the Life (ook) over de dood gaat lijdt geen twijfel, maar de impact van dat onderwerp in de tekst wordt zó uitvergroot en versterkt door dat orkest en dat slotakkoord...
Of moet ik beginnen bij de als grap door Mal Evans gezette wekker die al ver voordat het middengedeelte van Paul erbij was bedacht op band was gezet maar perfect bleek aan te sluiten op Paul's tekst: "woke up"...?
Of bij het contrast tussen het eerste deel en het middenstuk van Paul,dat dankzij de zin ' somebody spoke and I went into a dream' zo mooi kan wegglijden in het tempo en uiteindelijk ook het coupletschema van het eerste deel...?
In ieder geval , en deze voorbeelden illustreren dat, werkt elk element van het nummer, bewust of door toeval, zo versterkend voor een of meerdere andere elementen, dat het nummer ontzettend veel extra diepte krijgt, zoveel extra kracht, dat je kunt blijven luisteren naar het nummer zonder dat het gaat vervelen, omdat er elke keer wel weer een ander element is om je op te concentreren, omdat je kunt blijven speculeren, argumenteren of discussiëren over de uiteindelijke bedoeling van The Beatles.
In ieder geval was het de bedoeling toen The Beatles na hun laatste tournee en de daaropvolgende pauze weer de studio inkropen om iets nieuws en iets bijzonders te gaan doen. Dat het zou uitmonden in het meest legendarische album aller tijden, dat zou afsluiten met het meest legendarische nummer aller tijden (ik kom er terwijl ik dit schrijf achter dat mijn gehele top3 bestaat uit slotnummers), zullen ze ook niet meteen verwacht hebben...

_________________
"Ik ben niets wijzer geworden van wat ik al wist." *28-6-2014 - Sowhat.
Grafmat
Grafmat
Moderator
Moderator

Aantal berichten : 3873
Registratiedatum : 18-12-08
Leeftijd : 48

http://www.hookedonred.nl

Terug naar boven Ga naar beneden

De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty Re: De top 100 van... Ard

Bericht  MrJohn op 17.03.18 23:31

Ontroerd, onder de indruk, in trance. Wat een lijst, een langdurig muzikaal orgasme.

Chapeau Ard, ik heb twee dagen erg genoten cheers
MrJohn
MrJohn
Chief
Chief

Aantal berichten : 15911
Registratiedatum : 16-12-08
Leeftijd : 70

Terug naar boven Ga naar beneden

De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty Re: De top 100 van... Ard

Bericht  Kasper op 18.03.18 10:20

Toplijst Ard. Maarre, Tori dat is toch niet de hoogste solo? Of bedoel je solo vrouw?
Kasper
Kasper
Music-director
Music-director

Aantal berichten : 1513
Registratiedatum : 04-11-11
Leeftijd : 30
Woonplaats : Amsterdam

Terug naar boven Ga naar beneden

De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty Re: De top 100 van... Ard

Bericht  PPProfessor op 18.03.18 12:47

Het was erg mooi man! En dat ondanks die ontzettend brakke start (maar dat hoort op de een of andere manier ook een beetje bij jou). Uiteindelijk maakte het natuurlijk allemaal niks uit. Leuk al die motivaties.

PPProfessor
Music-director
Music-director

Aantal berichten : 1755
Registratiedatum : 18-12-08
Leeftijd : 63
Woonplaats : Weesp

Terug naar boven Ga naar beneden

De top 100 van... Ard - Pagina 5 Empty Re: De top 100 van... Ard

Bericht  Gesponsorde inhoud


Gesponsorde inhoud


Terug naar boven Ga naar beneden

Pagina 5 van 6 Vorige  1, 2, 3, 4, 5, 6  Volgende

Terug naar boven


Nieuw onderwerp plaatsen   Reageren
 
Permissies van dit forum:
Je mag reacties plaatsen in dit subforum